และแล้วคำว่า "ประสบการณ์ใหม่ในชีวิต" ก็ทำให้ผมตัดสินใจข้าม น้ำข้ามทะเลไปเรียนไกลถึงกรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ ในช่วงเวลาที่เครื่องบิน ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ความสับสนกังวลใจก็เดินทางเข้ามาหาผมในทันที ความรู้สึก ของคนที่จะต้องจากบ้านเกิดเมืองนอนไปไกลมันคงจะเป็นแบบนี้เอง ผมไม่รู้เลยว่า ในต่างบ้านต่างเมือง ดินแดนแห่งคนผมสี(ไม่เหมือนเรา)นั้นมันจะอบอุ่นเหมือน เมืองไทยหรือไม่ ผมคงจะคิดถึงความทรงจำดีๆที่เมืองไทย คิดถึงอาหารไทยฝีมือ คุณแม่ คิดถึงรอยยิ้มและเสียงหัวเราะจากเพื่อนร่วมก๊วนมากแน่ๆ ผมได้แต่บอกกับ ตัวว่าเมื่อตัดสินใจจะไปแล้ว ยังไงก็สู้ตาย!

        แต่เมื่อก้าวเท้าลงสู่กรุงลอนดอนผมรู้แล้วว่าที่นี่ก็มีคนหัวดำเหมือนเรา ใช่แล้วครับ! ผมเจอคนไทยและนักเรียนไทยเยอะมาก บ้างก็มาทำงาน บ้างก็มาเรียน แต่สำหรับผม ผมเลือกที่จะเรียนและทำงานไปพร้อมๆกัน ผมมีโอกาสทำงานในร้านอาหารไทยแห่งหนึ่ง ผมเริ่มทำงานในตำแหน่งเด็กล้างจาน เด็กเสิร์ฟ จนกระทั่งได้เป็นถึง Second Chef ถึงแม้ว่างานจะหนักและเหนื่อย แต่ก็ได้เงินเยอะ ผมว่ามันคุ้มนะ!

        ตลอดช่วงเวลาที่ผมอยู่ต่างแดนผมทำงานได้หมดทุกอย่าง จากที่อยู่เมืองไทยไม่เคยทำ และทำไม่เป็น แต่ที่นี่ผมต้องทำ ผมต้องดูแลและจัดการระบบชีวิตตัวเองให้ได้ ภายใต้ความกดดันที่ไม่สามารถโต้ตอบได้ ผมจำเป็นต้องอดทนให้ถึงที่สุด เพราะไม่มีใครตามใจผมเหมือนตอนที่อยู่เมืองไทยอีกแล้ว ผมต้องอดทนทั้งต่อสภาพแวดล้อม การใช้ชีวิตร่วมกับคนอื่นๆทั้งในบ้านและนอกบ้าน ตลอดจนการต่อสู้กับอากาศหนาวเย็นที่ทำให้ผมรู้สึกคิดถึงแสงแดดที่เมืองไทยมากๆ แต่ใครจะเชื่อว่าผมจะสามารถผ่านหลักสูตรที่สุดแสนจะทรหดนี้มาได้ หลักสูตรพิเศษที่สอน "ความเป็นผู้ใหญ่" ให้แก่ผม

        เมื่อมองย้อนกลับไป ผมตัดสินใจไม่ผิดเลยที่วันนั้นผมบินลัดฟ้าไปประเทศอังกฤษ ประเทศที่ให้ "ประสบการณ์ชีวิตในต่างแดน" เป็นของขวัญแก่ผม ของขวัญที่ไม่สามารถหาซื้อได้ในเมืองไทย ของขวัญที่เราต้องไขว่คว้ามันมาเพื่ออนาคตที่สดใสของตัวเอง